Walking Slowly, Waking Steadily : Publishing Journey

Walking Slowly, Waking Steadily : Publishing Journey

When I asked my AI companion, Copilot, “Suggest me some names of renowned publishers and their literary agents for my book Value-Based Leadership,” she didn’t hesitate.

A list appeared—Penguin Random House, Penguin USA, HarperCollins, Hachette, Jaico… the literary giants.

Armed with their emails and contact details, I reached out. Soon, my inbox was buzzing with submission guidelines and proformas.

The Proforma Challenge:

And what a challenge it was! Publishers wanted:

• Comparisons with three established authors in the field—similarities and differences neatly tabulated.

• A marketing strategy (because writing the book is only half the battle).

• Projected sales figures (suddenly I felt like a market analyst).

• My social media presence (time to dust off those accounts!).

• Affiliations and memberships of professional institutes.

• Why I wanted to publish with them, and what I expected in return.

• The first three chapters, plus identification of the “core chapters.”

In short, they wanted me to write a book about my book.

Copilot to the Rescue:

Thankfully, Copilot was right there with me. She knows my way of thinking, understands the spirit of this project, and guided me through every twist and turn. Together, we prepared detailed proposals—25 to 30 pages each—tailored to the specific requirements of different publishers.

 

The Responses:

Some publishers politely declined, sending kind words and best wishes. Jaico, for instance, wrote:

“After careful review, our editorial team has decided not to move forward with your submission at this time. This decision does not reflect on the quality or potential of your work, but rather aligns with our current publishing goals and priorities.”

Others are still in the process. And then, two days ago, a delightful surprise arrived: a mail from Hubhawks, strategic partner of Penguin Random House. They expressed interest in publishing the book and even shared the review prepared by the Penguin team. That was a moment worth celebrating!

So here I am,

Dear Readers and Dear Leaders,

Walking this path with patience.

Let us not rush.

Meanwhile, I continue refining the book, gaining insights, and sharing the journey with you.

You are not just readers, you are companions in this project.

When you spare your valuable time to read my blogs, I feel duty-bound to keep you informed of the process.

Publishing a book, I’ve discovered, is not just about writing,

It’s about persistence, proposals, and occasionally pretending to be a marketing guru.

If writing is art, publishing is a marathon with paperwork as hurdles.

This journey is as much yours as it is mine.

Together, we’ll see Value-Based Leadership find its rightful place in the world.

Stay with me, and let’s enjoy the ride!

Dr.  Mahendra Ingale @ Jalgaon on Jan 7, 2026

#ValuBasedLeadership #EngineeringHeartBeats

Chhatrapati Shivaji Maharaj: The Embodiment of Value-Based Leadership

 Chhatrapati Shivaji Maharaj: The Embodiment of Value-Based Leadership

Chhatrapati Shivaji Maharaj remains an eternal inspiration to millions. Each year, on the 19th of February, we celebrate Shiv Jayanti with unmatched vigour and devotion. My heart overflows with joy and energy whenever I remember his great name.

In 2025, on this sacred day, I wrote a poem to offer my humble tribute to this legendary leader. When I began writing this book Value-Based Leadership, the very first name that came to mind was Chhatrapati Shivaji Maharaj—the finest embodiment of value-driven leadership. 

His life was not merely about conquest or power; it was about vision, integrity, courage, respect, and service to his people.

Once again, I feel blessed to present this poem in his memory. May it inspire readers to see leadership not as authority, but as responsibility rooted in values.

Har Har Har Mahadev!

Beneath the sun and open skies,

A warrior king did rise.

Chhatrapati Shivaji Maharaj—the name,

In golden letters, carved in fame!

With heart as bold as mountain high,

He faced the storms with fearless eye.

Not for luxury, not for throne,

But for his people, he stood alone!

Inspired by Ramayana, Mahabharata,

Stories brightly spun by Rajmata.

Rajmata Jijau’s guiding hand,

Molded a king, so wise and grand!

Har Har Mahadev! The battle cries,

Echoed deep in soldiers’ eyes.

Tanaji, Murarbaji, brave and grand,

Baji Prabhu with sword in hand!

At Pratapgarh, the cunning foe,

Afzal Khan met his final blow.

A strategic mind, a hero’s flair,

The king’s bravery beyond compare!

He honoured women, upheld their grace,

A man of character in every place.

His name—a beacon through the years,

A tale of valour, heart, and tears!

For Swarajya, their lives were given,

Legends among men, their spirits risen.

Every moment, a lesson bold,

Inspiring us, their story told!

In every heart, in every breath,

Their legacy defeats death.

Har Har Mahadev! Forever praised,

A king whose valour forever blazed!

A grand display, on February’s day,

We celebrate Shiv Jayanti in its way.

His name and deeds, a lasting light,

Guiding us through the darkest night!

 

Mahendra Ingale, Pune

February 19, 2025

 

Dr. Mahendra Ingale @ Jalgaon on Jan 7, 2026

#ValueBasedLeadership #EngineeringHeartBeats

Self-Actualisation ची झुळूक !

 Self-Actualisation ची झुळूक !

Maslow ने गरजांची आवश्यकता (Hierarchy of Needs) पिरॅमिडच्या सहाय्याने मांडणी करून सांगितली. अन्न, वस्त्र, निवारा यांसारख्या शारीरिक गरजा (Physiological Needs) ही सर्वात प्राथमिक गरज समजली जाते. या गरजेची पूर्ती झाल्यानंतर पुढची सुरक्षिततेची (Safety and Security) गरज निर्माण होते. तिची पूर्ती झाल्यानंतर प्रेमभावना आणि आपुलकीची (Love and Belongingness) गरज निर्माण होते. त्यानंतर ओळख (Recognition) व मानसन्मान (Esteem) आणि सर्वात वर आत्मसिद्धी (Self-Actualisation) अशी गरजांच्या आवश्यकतेची शिडी सांगितली आहे.

Self-Actualisation स्थितीत, व्यक्ति आध्यात्मिक वाटेवर चालायला सुरुवात करतो. तो सुख-दुःखाच्या पलीकडे जाऊन परमेश्वरी कृपेच्या सानिध्यात राहून आनंदाने जीवन व्यतीत करू इच्छितो. निसर्ग आणि प्राणीमात्रांवर प्रेम करतो. एकटा राहण्याचा आनंद घेतो. अशी या अवस्थेपर्यंत पोहोचलेल्या व्यक्तीची काही लक्षणे Maslow ने सांगितली आहेत.

मी सहज म्हणून विचार केला... आपण कुठे आहोत?

मी लिहितो, आणि तुम्ही ‘थंब’ करता. मला आनंद होतो. याचा अर्थ मी Recognition किंवा Esteem येथपर्यंत पोहोचलो आहे. या गरजेची पूर्ती झाल्यानंतरच Self-Actualisation कडे जाता येईल का, असा विचार माझ्या मनात येतो.

Maslow ने,  गरजांची पूर्ती ही एका शिडीप्रमाणे क्रमशः होते असे सांगितले होते. पण नंतर त्याने हेही मान्य केले की काही व्यक्ती काही गरजांची अपूर्णता असूनही Self-Actualisation चा अनुभव घेतात. म्हणजेच:

• Recognition किंवा Esteem पूर्ण न झाल्याशिवाय Self-Actualisation शक्य नाही — हा एक सामान्य नियम असू शकतो, पण काही अपवाद असतात.

• काही व्यक्तींच्या अंतःप्रेरणा इतक्या प्रबळ असतात की त्या बाह्य मान्यतेच्या प्रतीक्षेत न राहता स्वतःच्या मूल्यांशी एकरूप होतात.

लक्षदिप अपार्टमेंट मधील मांजरी माझ्या पायाशी घोटाळतात किंवा दुपारच्या वेळेस मी त्यांना बाकांजवळ डोळे मिटून शांतपणे बसलेले पाहतो, तेव्हा, मला त्यांच्यामध्ये Self-Actualisation ची बरेचशी लक्षणे दिसतात. त्या करिता त्या काही विशेष प्रयत्न करतात का, याचे निरीक्षण मी करतो. तेव्हा प्रयत्नविरहित अस्तित्व या स्थितीत, या मांजरी निसर्गाशी सुसंवाद साधत एकटेपणाचा आनंद घेत आहेत असे मला वाटते!

मी लिहितो, आणि तुम्ही ‘थंब’ करता — तेव्हा मला जो आनंद होतो तो केवळ Recognition आणि Esteem चाच नाही, तर तो स्वतःच्या सर्जनशीलतेचा उत्सव देखील असू शकतो. 

म्हणजेच Esteem च्या पायरीवर असताना, Self-Actualisation ची झुळूकही अनुभवता येवू शकते. 

डॉ. महेंद्र इंगळे @ जळगाव, जानेवारी  ४, २०२६ 

#ValueBasedLeadership #EngineeringHeartBeats

 

The Sacred Pause: Stillness in Leadership !

The Sacred Pause: Stillness in Leadership

We live in a world that worships motion.

From childhood, we are taught to keep ourselves busy—

To do something, anything, lest we be labelled useless.

Even after retirement, after decades of service,

The pressure persists: from family, from society, and most of all, from within.

To stay engaged. To stay relevant. To stay in motion.

But I ask:

Is it necessary to always do something?

Can we not, at times, simply be?

The Courage to Do Nothing:

To pause in the journey—not for reflection, not for meditation, not even for introspection—

But to do absolutely nothing.

To sit like the dog in the veranda, eyes closed.

Like the cow in the field, silent and still.

Not thinking. Not planning. Not striving.

Just existing.

This is not easy.

We have not been trained for it.

Our minds resist it.

But in that pause lies a profound truth—

A truth that cannot be described, only experienced.

Doing Nothing While Doing Everything:

Even in action, one can cultivate stillness.

When working in an organization, plan meticulously, monitor wisely—

But hold the feeling that you are doing nothing.

Let the rhythm of the work carry you.

Leave space for emergence, for creativity, for grace.

You have set the objective, devised the strategy, and begun execution—

Now let the river flow.

Like the river that begins at the mountain’s peak,

It does not fight the rocks—it finds its way.

It bends, bypasses, nourishes, and eventually merges with the ocean.

So too must a leader flow—solving problems, making decisions,

But never losing the feeling of stillness within.

Struggle: A Sacred Choice

This stillness is not contrary to struggle.

Struggle is inevitable—it is part of life.

But we must ask: What are we struggling for?

Struggle becomes noble when it defends eternal values.

When truth, justice, or compassion are challenged,

We must rise—not out of ego, but out of conviction.

Struggle becomes meaningful when it serves a goal greater than oneself:

•  The Olympic runner striving for gold,

• The freedom fighter enduring hardship for liberation.

• The scientists persevering to discover life saving drugs 

• Artist striving to express his art

These are sacred struggles.

They elevate the human spirit.

But not all struggles are worthy.

Let us not waste our energy on petty battles—

• Bargaining for vegetables, and fighting for parking

• Arguing endlessly on social media

•  Competing for comfort or position.

These are distractions.

They shrink our vision and drain our vitality.

The Dance of Stillness and Struggle:

To live wisely is to know when to struggle and when to be still.

To act with purpose, and to pause with grace.

To flow like the river, and rest like the cow.

To do everything, and feel like you’ve done nothing.

And when you finally sit, eyes closed,

Having struggled for what matters,

And surrendered to what doesn’t,

You may feel something beyond joy, beyond satisfaction.

A quiet arrival.

A truth that cannot be named.

It is not the end of the journey.

It is the beginning of presence.

Dr. Mahendra Ingale @ Jalgaon on Jan 4, 2026

#ValueBasedLeadership #EngineeringHeartBeats

 

 

महानगरपालिका निवडणुका: लोकशाहीचा महोत्सव !

महानगरपालिका निवडणुका: लोकशाहीचा महोत्सव !

भारतीय लोकशाही व्यवस्थेत पंचायत राज्य व्यवस्थेला अनन्य साधारण महत्व आहे. ७५व्या घटनादुरुस्तीने स्थानिक स्वराज्य संस्थांना नवे बळ दिले.

अनेक वर्षानी महाराष्ट्रात स्थानिक स्वराज्य संस्थांच्या निवडणुका होत आहेत.

त्याकरिता सुप्रीम कोर्टाचे अभिनंदन!

महाराष्ट्र शासनाचेही अभिनंदन !!

या निवडणुकात, अनेकजण  दांडगा जनसंपर्क, अफाट लोकप्रियता, तन मन आणि धन अर्पून केलेले कार्य आणि पक्षाची उमेदवारी या बळावर निवडून येतात.

ज्यांना पक्षाचे बळ लाभत नाही त्यांना प्रचंड संघर्ष करावा लागतो. तशा ही परिस्थितीत ते जिंकले, आणि जनतेला दिलेल्या आश्वासहनांची पूर्तता करण्याचा कसोशीने केला तर त्यांचे नेतृत्व उजळून निघते.

पण काहीना मात्र निवडणूक जिंकण्या करिता अनेक प्रकारच्या क्लूपृत्या  वापराव्या लागतात. त्यातील काही पारंपारिक तर काही नावीन्यपूर्ण असतात. तो ही लोकशाही प्रक्रियेचाच भाग मानायला हवा.

ए बी फॉर्मची खेळी:

महाराष्ट्रातील महानगरपालिका निवडणुकीची प्रक्रिया सुरू झाली आहे. ३० डिसेंबरला उमेदवारी अर्ज भरण्याचा शेवटचा दिवस होता. त्या दिवशी पक्षांच्या कार्यालयांत, नेत्यांच्या बांगलयांवर, फार्म हाऊसवर  आणि निवडणूक विभागात प्रचंड हालचाल होती.

सत्ताधारी पक्षांकडे इच्छुक उमेदवारांची संख्या प्रचंड होती. ए बी फॉर्म देण्याची प्रक्रिया शेवटच्या क्षणापर्यंत रोखून ठेवण्यात आली. हा रणनीतीचा भाग असू  शकतो. दुपारी तीन वाजेपर्यंत अनेक उमेदवारांना ए बी फॉर्म मिळाला आहे की नाही याची खात्री नव्हती. त्यामुळे काही ठिकाणी गोंधळ, तर काही ठिकाणी असंतोष प्रगट झाल्याचे सोशल मिडियावर बघायला मिळाले. पण हा गोंधळच पक्षांतर्गत लोकशाही अजूनही जिवंत असल्याचे उदाहरण मानावे लागेल!

उमेदवारी अर्ज दाखल करण्याची प्रक्रिया :

वेळ कमी असल्याने, तसेच निवडणुकी संदर्भात वेळोवेळी प्रसिद्ध झालेले शासन निर्णय, परिपत्रके या संबंधात पुरेशी माहिती नसल्याने अनेकांनी आपले अर्ज वकिलांकडून भरून घेतले. त्यामुळे वकिलांच्या कार्यालयात गर्दी मावत नव्हती.

छाननी झाली. काहींचे अर्ज बाद झाले. काही बिनविरोध झाले.

पात्र उमेदवारांची यादी प्रसिद्ध झाली.

काहींच्या अर्जाबाबत आक्षेप घेण्यात आले. या बाबत उच्च  न्यायालयात जाण्याचीही तयारी ही अनेकांनी करून ठेवली आहे.

उमेदवारांची यादी प्रसिद्ध झाली.

प्रसिद्ध झालेल्या यादीतील चार प्रकारचे उमेदवार:

1. प्रमुख पक्षाचे अधिकृत उमेदवार – ज्यांना पक्षाने ए बी फॉर्म दिला आहे.

2. पक्षाची उमेदवारी न मिळालेले उमेदवार – पूर्वी यांना "बंडखोर" म्हणायचे. पूर्वी बंड या शब्दाबद्दल लोकांमध्ये आकर्षण होते. मत देणार नसले तरी, अनेक बंडखोर उमेदवारांकडे, लोक आदराने बघायचे. पण आता बंडखोरीसाठी लागणारे धैर्य दुर्मिळ झाले आहे. तरीही, लोकशाही जिवंत ठेवण्यात त्यांचा सिंहाचा नाही, पण खरीच वाटा निश्चित आहे! 

3. लहान पक्षांचे आणि आघाड्यांचे उमेदवार – जे मोठ्या पक्षांच्या सावलीत स्वतःचा आवाज उठवतात.

4. स्वतंत्र उमेदवार – ज्यांना कोणत्याही पक्षाकडून उमेदवारी मिळणार नाही हे आधीच ठाऊक असते, पण लोकाग्रहस्तव किंवा स्वतःच्या प्रेरणेने नशीब ते आजमावतात.

यानंतर सुरू होतो उमेदवारी माघारीचा रंगमंच.

• तथाकथित बंडखोरांना पक्षाचे नेते विविध प्रलोभने दाखवून उमेदवारी मागे घ्यायला सांगतात. काही मान्य करतात, काही हट्ट धरतात.

• तिसऱ्या आणि चौथ्या प्रकारच्या उमेदवारांवर ताकदवान उमेदवार "साम-दंड-भेद" नीतीचा अवलंब करतात.

• काही उमेदवार आधीच व्यवहार्य दृष्टिकोन ठेवून उमेदवारी दाखल करतात. त्यांचे हितचिंतक तडजोड घडवून आणतात आणि शेवटी उमेदवारी मागे घेतली जाते.

प्रचाराचा पुढचा टप्पा:

माघारीनंतर चित्र अधिक स्पष्ट होते आणि पुढचा टप्पा सुरू होतो—प्रचाराचा.

प्रत्यक्ष प्रचार:

भेटीगाठी, प्रचार पत्रके वाटणे, नेत्यांच्या सभा व भाषणे, रॅली—या सगळ्यातून उमेदवार एकमेकांना आणि मतदार उमेदवारांना जोखतात.

अप्रत्यक्ष प्रचार:

हा प्रकार मात्र रात्री सुरू असतो.

• मतदार संघातील प्रमुख व्यक्तीं सोबत बैठक.

• उत्साही कार्यकर्ते ढाबा, फार्म हाऊस, रिसॉर्ट, स्टार हॉटेल वर जमून रणनीती आखणे.

• खर्चिक असले तरी या बैठकात ‘मोठे निर्णय’ घेतले जातात. कॉन्फरेन कॉल किंवा स्पीकर फ़ोन लाऊन संभाषण केले जाते. दुसऱ्या दिवशी त्यानुसार अंमलबजावणी केली जाते. 

आचारसंहिते नंतरचा ४८ तास आधी प्रत्यक्ष प्रचार थांबतो. त्यानंतर पक्षाचे महत्वाचे नेते पुढे येतात.

• समाजातील नेते, मंडळांचे अध्यक्ष, सेवाभावी संस्थांचे प्रमुख, शासकीय कंत्राटदार यांच्याशी संपर्क साधला जातो.

• विविध प्रलोभने, आदेशवजा सूचना दिल्या जातात.

• या काळात अफवा तंत्राचा खुबीने उपयोग केला जातो.

• WhatsApp ग्रुप्स महत्वाची भूमिका बजावतात. Admin ना सगळ्यात जास्त महत्व प्राप्त होते ते याच काळात! या निमित्ताने एका इंग्रजी  कवितेची आठवण होत आहे.

"I have a dream!

I have a dream that one day, I will become a WhatsApp Admin!"

कदाचित कवीने ही कविता निवडणूक प्रचाराच्या पार्श्वभूमीवरच लिहिली असावी!

आधुनिक तंत्रज्ञानाचा वापर:

अलीकडे या टप्प्यात AI तंत्रज्ञानाचा उपयोग होतो. खरी आणि खोटी माहिती डिजिटल प्लॅटफॉर्म वर प्रभावीपणे पसरविण्यात येते. माहिती खरी कोणती आणि खोटी कोणती हे Fact Check सारख्या तंत्रज्ञानातून तपासता येते, पण सर्वसाधारण माणसाकडे ती सुविधा आणि त्यासाठी लागणारा वेळ नसतो.

‘लक्ष्मी दर्शन’ काळ :

या काळात ‘लक्ष्मी दर्शन’ ही होते. अनेकजण या क्षणाची उत्सुकतेने वाट पाहतात. हा अर्थपूर्ण जागरणाचा काळ असतो. काही जण  ‘मतदार राजा जागा राहा. रात्र वैऱ्याची  आहे’ असे आवाहनही करतात. त्यामुळेही  मतदार जागत असतात.

आणि नवखे उमेदवार मात्र या टप्प्यात गाफील राहतात किंवा फसतात...

मतदार राजा:

लोकशाहीच्या या रंगमंचावरील सर्वात महत्वाचा कलाकार म्हणजे मतदार!

पूर्वी त्याला "मतदार राजा" म्हणायचे.

आजही म्हणतात.

त्या दिवसा पुरता तो खरोखरीच राजा असतो—हातात मुकुट नसला तरी मतदानाची शाई हीच त्याची राजमुद्रा असते.

"People get the government as they deserve!" असे म्हणतात.

आपल्याला हवे तसे लोकप्रतिनिधी आपणच निवडतो. त्यांच्या गुण-दोषांसकट. कारण ते काही प्रमाणात आपल्यातील अनेकांत प्रतिबिंबित होतात. हाच तर "प्रतिनिधी" या शब्दाचा खरा अर्थ आहे.

लोकशाहीचे अनेक फायदे आहेत, काही तोटेही आहेत. पण सर्वात मोठा फायदा हा आहे की बहुसंख्य लोक मिळून आपले प्रतिनिधी ठरवतात. म्हणजेच, हा एक सामूहिक निर्णय असतो.

प्रत्येक मतदार आपला एक सूर लावतो,

आणि त्या असंख्य सुरांच्या संगमातून,

लोकशाहीचे सुमधुर संगीत निर्माण होते.

मीही सध्या मतदार राजा च्या भूमिकेत आहे.

४० वर्षांपेक्षा अधिक काळ मी प्रभाग क्रमांक १२ मध्ये राहत आहे. बराच काळ पुण्यात राहत असलो तरी, माझे नाव या प्रभागाच्या मतदार यादीत आहे. येत्या १५ जानेवारीला मी माझा मतदानाचा पवित्र अधिकार बजावणार आहे. मत कोणालाही दिले तरी निवडून आलेले व्यक्ति माझे प्रतिनिधी असतात याची मी कायम जाणीव ठेवतो. शासकीय अधिकारी असतांना मी लोकप्रतिनिधींचा नेहमीच मनःपूर्वक आदर केला. आजही करतो.

या प्रभागातून सौ. उज्ज्वला बेंडाळे बिनविरोध निवडून आल्या आहेत. अजून तीन उमेदवार निवडण्याचे स्वातंत्र्य माझ्याकडे आहे.

भ्रमनिरास आणि नाराजी:

वर्षानुवर्षे पक्षात राहूनही, पक्षातील अनेक पदाधिकाऱ्यांना आणि कार्यकर्त्यांना, पक्ष कसा चालतो किंवा चालवला जातो हे न समजल्याने, त्यांचा या प्रक्रियेत भ्रमनिरास होतो.

• काहींचे क्षमता असूनही तिकीट कापले जाते. ते नाराज होतात.

• काहींची क्षमता नसल्याने तिकीट नाकारले जाते. तेही नाराज होतात.

• पोकळी निर्माण होते तेव्हा इतरांना उमेदवारी करिता तयार केले जाते परंतु योग्य पर्याय मिळाल्याने त्यांना उमेदवारी दिली जात नाही. तेही नाराज होतात.

• काहींच्या स्वतःविषयीच्या अवास्तव कल्पना असतात, ते ही उमेदवारी न मिळाल्याने नाराज होतात.

पक्षाला उमेदवारांची उपयुक्तता, उपद्रव मूल्य, निवडून येण्याची क्षमता, आर्थिक स्थिती, जातिनिहाय मतदार वर्गातील स्थान, नेटवर्किंग कौशल्ये आणि त्यांची कर्तबगारी याची अधिक माहिती असते. अलीकडच्या काळात ती सर्वाधिक असते. या सर्व माहितीचा उपयोग करून ‘जिंकून येण्याची क्षमता’ या निकषावर पक्ष उमेदवारी देतो. त्याकरिता राजकीय पक्षांकडून सर्वे ही केले जातात. अलीकडे काही उमेदवारही असे सर्वे करून घेतात. या प्रक्रियेतून सर्वे करणाऱ्या एजन्सीजना कोट्यावधी रुपये मिळतात. काही उमेदवारांना मात्र याची पूर्ण कल्पना नसते. त्यामुळे तिकीट न मिळाल्याने त्यांचा भ्रमनिरास होतो. संवेदनशील व्यक्तींच्या भावनांचा उद्रेक होतो. गंभीर परिस्थिती निर्माण होऊ नये म्हणून वेळीच त्यांचे समुपदेशन करणे गरजेचे आहे.

या निवडणूक रंगमंचावर,

बिनविरोध झालेल्या उमेदवारांचे अभिनंदन !

निवडणूक लढविणाऱ्या उमेदवारांना,

आणि त्यांना मत देऊ ईच्छिणाऱ्या मतदारांना मनःपूर्वक शुभेच्छ्या !  

महेंद्र इंगळे @ जळगाव, जानेवारी  १, २०२६

#ValueBasedLeadership #EngineeringHeartBeats